به گزارش افق فلزات؛ سعید صمدی، دبیر انجمن زغالسنگ ایران گفت: زغالسنگ میتواند در شرایط بروز اختلال در تأمین انرژی، بهعنوان یکی از گزینههای قابل بررسی مطرح باشد؛ اما تحقق این ظرفیت به نوع مصرف، تجهیزات و زیرساختهای موردنیاز بستگی دارد و نمیتوان بدون آمادهسازی لازم، انتظار بهرهبرداری فوری از آن را داشت. زغالسنگ با وجود تحولات گسترده در بازار جهانی انرژی و افزایش سهم منابعی مانند گاز طبیعی و انرژیهای تجدیدپذیر، همچنان یکی از منابع مهم تأمین انرژی در جهان به شمار میرود.
ایران نیز با برخورداری از ذخایر قابلتوجه این ماده معدنی، ظرفیت استفاده از آن را در بخشی از نیازهای انرژی و صنایع کشور دارد؛ ظرفیتی که فعالسازی آن به سیاستگذاری روشن، توسعه اکتشافات، آمادهسازی زیرساختها و برنامهریزی برای مصرف اقتصادی و ایمن وابسته است. سعید صمدی دبیر انجمن زغالسنگ ایران با تأکید بر ضرورت توجه به زغالسنگ در برنامهریزی امنیت انرژی کشور گفت: دولت باید با بررسی دقیق ظرفیتهای موجود، امکان استفاده از این منبع را در بخشهای مختلف اقتصادی فراهم کند.
وی افزود: زغالسنگ از قدیمیترین منابع انرژی مورد استفاده بشر است و پس از انقلاب صنعتی برای سالیان طولانی نقش اصلی را در تأمین انرژی جهان بر عهده داشت. با وجود ورود منابعی مانند نفت و فرآوردههای نفتی، گاز طبیعی، انرژیهای تجدیدپذیر و انرژی هستهای به سبد انرژی، زغالسنگ همچنان سهمی در حدود ۴۰ درصد از تأمین انرژی جهان دارد. صمدی ادامه داد: این سهم نشان میدهد زغالسنگ با وجود تغییرات در الگوی مصرف انرژی، همچنان در معادلات جهانی اهمیت دارد. بنابراین لازم است در برنامهریزی انرژی کشور نیز ظرفیت این ماده معدنی، متناسب با شرایط اقتصادی، فنی و زیستمحیطی، مورد بررسی قرار گیرد.
دبیر انجمن زغالسنگ ایران قیمت مناسب و قابلیت ذخیرهسازی بلندمدت را از ویژگیهای مهم این ماده معدنی دانست و گفت: زغالسنگ از نظر تأمین انرژی حرارتی میتواند مزیت اقتصادی داشته باشد؛ البته مقایسه هزینه آن با سایر حاملهای انرژی باید بر مبنای قیمتهای جهانی و در شرایط یکسان از نظر میزان انرژی تولیدی انجام شود، نه با تکیه بر قیمتهای یارانهای گاز در داخل کشور.
این فعال معدنی ادامه داد: یکی از مزیتهای مهم زغالسنگ، امکان ذخیرهسازی آن برای دورههای طولانی است. در حالی که ذخیرهسازی گاز و برخی دیگر از حاملهای انرژی به زیرساختها و هزینههای قابلتوجهی نیاز دارد، زغالسنگ را میتوان برای دو تا سه سال نیز ذخیره کرد. هرچند ممکن است در طول زمان تغییراتی در کیفیت آن ایجاد شود، این مسئله در مورد زغالسنگ حرارتی اهمیت چندانی ندارد.
صمدی با اشاره به تجربه کشورهای مختلف در مدیریت تأمین انرژی گفت: بسیاری از کشورها برای تقویت امنیت انرژی خود، بهویژه پیش از آغاز فصل سرما، بخشی از نیازشان را با ذخیرهسازی زغالسنگ تأمین میکنند. این ویژگی میتواند در برنامهریزی برای مدیریت ناترازی و کاهش آسیبپذیری در برابر اختلالات تأمین انرژی نیز مورد توجه قرار گیرد. وی با بیان اینکه ایران از نظر منابع زغالسنگ در جایگاه کشوری با ظرفیت متوسط قرار دارد، اظهار کرد: کشور نه با کمبود جدی ذخایر روبهروست که برای تأمین نیاز خود ناچار به واردات گسترده باشد و نه از نظر حجم منابع در شرایطی مشابه ذخایر غنی نفت و گاز قرار دارد.
دبیر انجمن زغالسنگ ایران افزود: برآوردها نشان میدهد ایران حدود ۱۲ میلیارد تن ذخیره زمینشناسی زغالسنگ و حدود ۲ تا ۳ میلیارد تن ذخیره قطعی اکتشافشده دارد. با توجه به مصرف سالانه حدود چهار میلیون تن زغالسنگ در کشور، ذخایر قطعی موجود از نظر تئوریک برای تأمین نیاز فعلی در حدود هزار سال کفایت میکند؛ البته این برآورد به معنای امکان استخراج اقتصادی تمام ذخایر نیست و کیفیت ماده معدنی، قابلیت استخراج و تغییرات احتمالی مصرف در آینده نیز باید در محاسبات لحاظ شود.
صمدی با تأکید بر ضرورت توسعه اکتشافات زغالسنگ حرارتی گفت: بخش قابلتوجهی از ظرفیتهای این حوزه هنوز بهصورت جامع شناسایی نشده است.
در سالهای گذشته، به دلیل محدودیت تقاضا و نبود توجیه اقتصادی کافی، فعالیت اکتشافی گستردهای در بخش زغالسنگ حرارتی انجام نشده و به همین دلیل بخشی از منابع این حوزه همچنان دستنخورده باقی مانده است. وی تصریح کرد: اگر قرار است زغالسنگ در سبد انرژی کشور نقش پررنگتری داشته باشد، دولت باید همزمان با بررسی بازار مصرف و ایجاد تقاضای اقتصادی، توسعه اکتشافات را نیز در دستور کار قرار دهد.
دبیر انجمن زغالسنگ ایران با اشاره به امکان استفاده از این ماده معدنی در برخی صنایع تصریح کرد: در صنعت سیمان، به دلیل امکان تغییر تجهیزات احتراقی و مشعلها، استفاده از زغالسنگ میتواند با پیچیدگی کمتری انجام شود. از این رو، بررسی ظرفیت این صنعت برای استفاده از زغالسنگ میتواند یکی از مسیرهای عملیتر برای توسعه مصرف داخلی باشد.
وی در عین حال درباره استفاده از زغالسنگ در صنعت برق تأکید کرد: ورود این منبع انرژی به نیروگاهها به زیرساختها و سرمایهگذاری بیشتری نیاز دارد و نمیتوان انتظار داشت این ظرفیت در کوتاهمدت و بدون آمادهسازی تجهیزات و تأسیسات لازم وارد مدار شود. بنابراین ضروری است دولت با ارزیابی فنی و اقتصادی، مسیر و زمانبندی مشخصی برای توسعه این بخش تعیین کند.
صمدی همچنین با اشاره به ظرفیت تولید تجهیزات زغالسنگسوز در داخل کشور گفت: بخاریهای زغالسنگسوز در ایران تولید میشوند و بخشی از این محصولات نیز به کشورهایی مانند افغانستان و پاکستان صادر میشود. این موضوع نشان میدهد ظرفیت تولید بخشی از تجهیزات موردنیاز در داخل وجود دارد؛ با این حال، توسعه مصرف داخلی باید با برنامهریزی، رعایت استانداردهای فنی و ایمنی و متناسب با شرایط هر منطقه انجام شود. این فعال اقتصادی در پایان تأکید کرد: زغالسنگ میتواند یکی از گزینههای مکمل در برنامهریزی انرژی کشور باشد، اما استفاده از این ظرفیت نیازمند تصمیمگیری و اقدام مرحلهای است.
انتهای پیام/

































