به گزارش افق فلزات؛ در حالی که صادرات فولاد چین در آوریل سال ۲۰۲۶ با کاهش قابل توجهی روبرو شد، واردات سنگآهن این کشور همچنان با رشد پایدار ادامه دارد. این آمار نشاندهنده اختلاف بین تقاضای جهانی کاهشیافته و تقویت خرید مواد اولیه در بازار داخلی است.
آمارهای رسمی تجارت محصولات فلزی چین در ماه آوریل ۲۰۲۶ نشان میدهد که صادرات فولاد این کشور به ۹.۵۰ میلیون تن رسیده که نسبت به مدت مشابه سال قبل ۹.۲ درصد کاهش یافته است. مجموع صادرات فولاد از ابتدای سال تا آوریل ۳۴.۲۱ میلیون تن بوده که کاهش ۹.۷ درصدی را نشان میدهد. عمدهترین عقبنشینی در صادرات ورق فولادی اتفاق افتاده است که با ۱۷.۵ درصد کاهش همراه بوده، اما صادرات میله و مقاطع فولادی همچنان مثبت باقی مانده است.
در مقابل، واردات سنگآهن چین در همان ماه با ۰.۹ درصد افزایش به ۱۰۳.۸۵ میلیون تن رسید و مجموع واردات این ماده از ژانویه تا آوریل به ۴۱۸.۵۹ میلیون تن بالغ شد که رشدی ۸ درصدی را ثبت کرده است. این وضعیت به تقاضای پایدار در بخش کوره بلند و ادامه ذخیرهسازی مواد اولیه اشاره دارد، حتی با کاهش تولید فولاد خام.
واردات زغالسنگ و لیگنیت ۱۲.۴ درصد کاهش یافته و به ۳۳.۰۸ میلیون تن رسید، در حالی که کنسانتره مس از نظر حجم کاهش یافت اما ارزش آن افزایش چشمگیری داشت که نشاندهنده بالا رفتن قیمتها در بازار فلزات غیرآهنی است. واردات بوکسیت نیز بالاتر از ۱۹.۷۴ میلیون تن باقی ماند که به پشتیبانی از زنجیرههای تأمین آلومینیوم کمک میکند.
کارشناسان بازار فولاد معتقدند فشارهای ناشی از کاهش صادرات مخصوصاً در محصولات تخت ادامه خواهد داشت، اما واردات قدرتمند سنگآهن میتواند توازن عرضه مواد خام را حفظ کند. سوال اصلی این است که آیا تقاضای داخلی و کنترل تولید به گونهای خواهد بود که افزایش موجودیها را به دنبال نداشته باشد یا خیر.
طبق آمار منتشرشده، در حال حاضر حدود ۳۱۹ میلیون تن ظرفیت جدید کورهبلند در جهان در مرحله ساخت یا برنامهریزی قرار دارد که نسبت به سال گذشته حدود ۵ درصد رشد نشان میدهد. بخش عمده این پروژهها در آسیا متمرکز شده و هند و چین در مجموع ۸۶ درصد از کل پروژههای جدید کورهبلند جهان را در اختیار دارند. این در حالی است که بسیاری از کشورهای توسعهیافته در سالهای اخیر تلاش کردهاند تولید فولاد مبتنی بر زغالسنگ را کاهش داده و به سمت فناوریهای کمکربن حرکت کنند.
هند در قالب «سیاست ملی فولاد ۲۰۲۵» برنامه جاهطلبانهای برای توسعه صنعت فولاد خود تدوین کرده است. دهلینو قصد دارد ظرفیت تولید فولاد کشور را تا سال مالی ۲۰۳۵/۲۰۳۶ به ۴۰۰ میلیون تن برساند؛ هدفی که هند را به یکی از بزرگترین تولیدکنندگان فولاد جهان تبدیل خواهد کرد. برآوردها نشان میدهد تحقق این برنامه به حدود ۱۷ تریلیون روپیه سرمایهگذاری نیاز دارد.
دولت هند علاوه بر افزایش تولید، به دنبال گسترش صادرات فولاد نیز هست و قصد دارد حجم صادرات خود را بیش از دو برابر افزایش دهد. همزمان، این کشور تلاش میکند وابستگی خود به واردات زغالسنگ ککشو را کاهش دهد و زنجیره تأمین داخلی را تقویت کند. با این حال، کارشناسان هشدار میدهند اگر توسعه صنعت فولاد هند همچنان بر پایه زغالسنگ ادامه یابد، فشارهای بینالمللی برای کاهش آلایندگی و اعمال محدودیتهای زیستمحیطی بر صادرات فولاد این کشور افزایش خواهد یافت.
انتهای پیام/
