تاریخ : پنجشنبه, ۲۳ مهر , ۱۴۰۵
♥3

افزایش میزان تجارت سالانه میان ایران و روسیه

  • کد خبر : 16169
  • 17 شهریور 1405 - 12:59
افزایش میزان تجارت سالانه میان ایران و روسیه
نایب‌رئیس اتاق مشترک ایران و روسیه بیان کرد: میزان تجارت سالانه کشور با روسیه از ۳.۵ میلیارد دلار به ۵ میلیارد دلار افزایش یافته و پس از آغاز جنگ روسیه و اوکراین ارتباطات اقتصادی روسیه با ایران بیشتر شده است.

به گزارش افق فلزات؛ روشنعلی یکتا، نایب‌رئیس اتاق مشترک ایران و روسیه در پاسخ به این سوال که آیا در شرایط جنگیِ حال حاضر و با کاهش واردات کالا از بنادر جنوبی، تجارت با کشور‌های شمالی و در راس آنها روسیه، توانسته جایگزین بنادر جنوبی کشور شود؟ گفت: محاصره ایران با وجود همسایگی با چندین کشور و توافقنامه‌های دوجانبه و چندجانبه، برای آمریکا و کشورهای غربی آسان نخواهد بود. وی افزود: این در حالی است که تجارت ما با روسیه در ۲، ۳ سال اخیر و پس از توافقنامه اوراسیا افزایش محسوسی داشته است.

افزایش تمایل روس‌ها برای تجارت با ایران پس از جنگ با اوکراین

یکتا با اشاره به تمایل روس‌ها برای افزایش تجارت با ایران، گفت: پس از آغاز جنگ روسیه و اوکراین، ارتباطات اقتصادی روسیه با ایران بیشتر شده، زیرا دریای سیاه، منطقه جنگی است و عبور کالا‌های روسی از آن سمت سخت شده و به همین دلیل، روس‌ها به تجارت با ما تمایل بیشتری پیدا کرده‌اند. وی ادامه داد: حتی در زمانی که خلیج فارس باز بود، محلی برای ترانزیت کالا‌های روسی بود. ضمن اینکه ما می‌توانیم خیلی از نیاز‌های خود را از این کشور تهیه کنیم.

نایب‌رئیس اتاق مشترک ایران و روسیه در مورد میزان تجارت کشورمان با روسیه، گفت: میزان تجارت سالانه کشور با روسیه از ۳.۵ میلیارد دلار به ۵ میلیارد دلار افزایش یافته و انتظارمان این است که امسال بیش از این باشد و به بیش از ۶ میلیارد دلار برسد.

لزوم برندسازی کالا‌های ایرانی در روسیه

نایب‌رئیس اتاق مشترک ایران و روسیه با تاکید بر اینکه روسیه بسیاری از کالا‌های مورد نیاز خود را ازجمله محصولات کشاورزی زمان گرمسیری را می‌تواند از ایران خریداری کند، گفت: روسیه تمایل دارد خیلی از کالا‌های شهرک‌های صنعتی ما را خریداری کند که فرصت خوبی برای صادرات کالا‌های ایرانی است. یکتا ادامه داد: ما نیز می‌بایست در چنین شرایطی، برای برندسازی محصولات ایرانی در بازار روسیه اقدام کنیم.

ورود روسیه به توسعه خطوط ریلی و زمینی در ایران

نایب‌رئیس اتاق مشترک ایران و روسیه در مورد ورود روسیه به خط ریلی و زمینی در ایران، گفت: روس‌ها به حوزه ساخت و ساز در ایران ورود کرده‌اند و در ساخت و ساز کشورمان ازجمله خط آهن رشت آستارا در حال کارند.

یکتا افزود: همچنین، روسیه تلاش می‌کند در خطوط دیگرمان چه دریایی، ریلی و زمینی با هم کار کنیم. از طرفی، موضوعاتی که اتاق مشترک پیش رو دارد، این است که بحث‌های گمرکی را تسهیل کرده، گواهی‌های مبدا هر دو کشور و استاندارد‌ها را به هم نزدیک کنیم و سرمایه‌گذاری بین دو کشور را راحت‌تر بگیریم تا بتوانیم سرمایه‌گذاری‌های بیشتری از کشور روسیه را جذب کنیم. این پیشنهاد‌های ما بوده تا مسیر برای فعالان اقتصادی هر دو کشور هموار شود.

ترکیه در میان مسیرهای جایگزین جایگاه مهمی پیدا کرده است. اما این مسیر هم بی‌هزینه نیست. خدارحم می‌گوید در برخی موارد، حملی که پیش‌تر دو تا سه هفته و در نهایت حدود یک ماه زمان می‌برد، حالا ممکن است دو تا سه ماه طول بکشد.سه ماه معطل ماندن یک کانتینر، تنها یعنی سه ماه دیرتر رسیدن کالا. سرمایه واردکننده خوابیده، برنامه تولید به هم خورده، سفارش بعدی عقب افتاده و هزینه‌های جانبی یکی‌یکی روی صورت‌حساب نشسته‌اند.

هزینه حمل هم بالا رفته است. وقتی ناگهان حجم زیادی از بار به یک مسیر منتقل می‌شود، ظرفیت حمل، انبار و خدمات واسطه‌ای همان مسیر محدود است. تقاضا بالا می‌رود و قیمت خدمات هم به دنبال آن حرکت می‌کند.برای کالایی که حاشیه سود محدودی دارد، این افزایش هزینه می‌تواند کل معامله را از توجیه اقتصادی خارج کند.

پاکستان هم در فهرست مسیرهای تازه قرار گرفته، اما با یک مشکل جدی روبه‌روست: زیرساخت موجود با حجم باری که به سمت آن رفته، همخوان نیست.وقتی حجم بار ناگهان بالا می‌رود، کامیون، انبار، تجهیزات تخلیه و بارگیری و خدمات گمرکی باید همراه آن رشد کنند. اگر این اتفاق نیفتد، کالا در صف می‌ماند.چابهار هم با چنین مسئله‌ای روبه‌روست. داشتن بندر به تنهایی یک مسیر تجاری کامل نمی‌سازد. پشت بندر باید جاده، راه‌آهن، انبار، تجهیزات، گمرک، شرکت‌های حمل‌ونقل و سازوکارهای مالی قرار گرفته باشد.

ایران کشوری با جمعیتی حدود ۹۰ میلیون نفر و حجم بزرگی از تولید و مصرف است. برای چنین اقتصادی، داشتن چند مرز و بندر روی نقشه کافی نیست. مسیرهای جایگزین باید ظرفیت واقعی داشته باشند.اگر بار ترکیه بالا برود، ظرفیت همان مسیر تحت فشار قرار می‌گیرد. اگر پاکستان سهم بیشتری بگیرد، زیرساخت آن باید جواب بدهد. چابهار نیز برای پذیرش حجم بالاتر بار به شبکه‌ای از خدمات و زیرساخت نیاز دارد.

از سوی دیگر، صاحبان این مسیرها هم کسب‌وکار دارند. وقتی تقاضا برای حمل بار ایران بالا می‌رود، هزینه خدمات هم می‌تواند افزایش پیدا کند.بنابراین بخشی از هزینه اختلال در مسیر اصلی، در قالب هزینه حمل، انبار، واسطه‌گری و خدمات تجاری در مسیرهای جدید ظاهر می‌شود.

انتهای پیام/

لینک کوتاه : https://ofoghfelezat.ir/?p=16169

ثبت دیدگاه

مجموع دیدگاهها : 0
قوانین ارسال دیدگاه
  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.