به گزارش افق فلزات؛ بازار میلگرد در روزهای اخیر با افزایش قیمت‌هایی مواجه شده که پشتوانه آن، برخلاف دوره‌های رونق، تقاضای قدرتمند مصرفی نیست. فشار هزینه‌های تولید، نوسان نرخ ارز، نگرانی از گران‌تر شدن موجودی جایگزین و احتیاط فروشندگان، مسیر قیمت‌گذاری را تغییر داده است. در سمت مقابل، خریداران عمده همچنان از انباشت محصول فاصله می‌گیرند و خریدهای خود را به نیازهای کوتاه‌مدت محدود می‌کنند.
این گزارش با بررسی شکاف میان نرخ‌های پیشنهادی و معاملات واقعی، تفاوت رفتار میلگرد و تیرآهن، اثرگذاری شمش و بورس کالا و سناریوهای پیش‌روی بازار، تلاش می‌کند منطق پنهان افزایش قیمت‌ها را روشن کند؛ افزایشی که ممکن است بیش از آنکه نشانه رونق باشد، حاصل تلاش بازار برای جبران ریسک‌های آینده باشد.
دلایل افزایش قیمت میلگرد
افزایش نرخ میلگرد در بازار داخلی را نمی‌توان صرفاً با بهبود شرایط تقاضا توضیح داد. در روزهای اخیر، عامل تعیین‌کننده‌تر، افزایش هزینه‌ای است که تولیدکنندگان و فروشندگان برای حفظ چرخه تأمین با آن مواجه‌اند. هزینه مواد اولیه، انرژی، حمل‌ونقل و سایر نهاده‌های تولید، در کنار نوسان ارز، سطح جدیدی از انتظارات قیمتی را ایجاد کرده‌اند. حتی زمانی که سهم مستقیم ارز در هزینه تولید یک محصول محدود باشد، تغییرات آن می‌تواند ارزش جایگزینی موجودی را دگرگون کند.
فروشنده در چنین شرایطی فقط به قیمت خرید قبلی نگاه نمی‌کند؛ بلکه می‌سنجد که برای تأمین همان محصول در معامله بعدی چه مبلغی باید بپردازد. اگر احتمال افزایش هزینه جایگزینی بالا باشد، فروش موجودی با نرخ فعلی می‌تواند به معنای کاهش توان خرید مجدد باشد. به‌همین‌دلیل، قیمت میلگرد در روزهای اخیر عمدتاً در محدوده ۸۸ تا ۹۲ هزار تومان قرار گرفته و در برخی سایزها به سقف قیمت ماهانه نزدیک شده است.
برای نمونه، میلگرد سایز ۱۶ نیشابور با ثبت نرخ ۸۹ هزار تومان، در بالاترین سطح قیمتی خود طی ماه جاری قرار گرفته؛ روندی که در دیگر برندها نیز با شدت‌وضعف متفاوت مشاهده می‌شود. بااین‌حال، این افزایش قیمت لزوماً به معنای تقویت قدرت خرید یا رونق مصرف نیست، بلکه بیشتر بازتاب فشار هزینه‌های تولید و تلاش عرضه‌کنندگان برای حفظ ارزش سرمایه در گردش است. در چنین شرایطی، مقاومت قیمت‌ها دربرابر کاهش می‌تواند ادامه پیدا کند، اما پایداری آن به توان تقاضای واقعی برای پذیرش سطوح جدید قیمت وابسته خواهد بود.
نکته مهم اینجاست که رشد هزینه‌ها زمانی می‌تواند به افزایش پایدار قیمت منجر شود که تقاضای نهایی توان پذیرش آن را داشته باشد. در غیر این صورت، بازار با وضعیتی مواجه می‌شود که نرخ‌های پیشنهادی بالا می‌روند، اما حجم معاملات واقعی رشد نمی‌کند. در چنین بازاری، افزایش قیمت الزاماً به معنای افزایش فروش نیست و حتی می‌تواند سرعت گردش موجودی را کاهش دهد.
آخرین آمار رسمی منتشرشده از صادرات ایران به عراق نشان می‌دهد، در چهارماهه نخست سال ۱۴۰۵، میزان صادرات کالا از خوزستان به عراق یک میلیون و ۴۳۷ هزار و ۴ تن به ارزش ۳۰۹.۶ میلیون دلار بوده است و میلگرد در شمار اقلام عمده صادراتی به عراق قرار دارد. در گزارش پنج‌ماهه نیز این رقم به یک میلیون و ۶۵۱ هزار تن به ارزش ۳۶۰.۴ میلیون دلار رسیده است.
از گذرگاه مرزی شلمچه، میلگرد، شمش، انواع ورق، مقاطع ساختمانی مانند نبشی و ناودانی، آهن اسفنجی به عراق صادر می شود . سهم اصلی صادرات فولاد از مرز چذابه برای میلگرد است. با محدودیت های دولت عراق در واردات میلگرد این مرز با کاهش چشم گیر صادرات مواجه شده است. عراق به‌موازات محدودکردن واردات بخشی از محصولات نهایی، نیاز بیشتری به مواد اولیه و محصولات میانی فولادی پیدا کرده است.
توسعه کارخانه‌های نورد عراق و افزایش تعرفه واردات برخی محصولات فولادی نهایی، مزیت صادرات محصولاتی مانند میلگرد، نبشی و برخی آهن‌آلات را کاهش داده، در حالی‌که صادرات شمش و بیلت برای تأمین خوراک واحدهای عراقی افزایش یافته است.
در مرداد ۱۴۰۵، بر مبنای داده‌های گمرکی، مجموع صادرات فولادی دو مرز شلمچه و چذابه حدود ۱۹ تا ۲۰.۵ هزار تن بوده است. در این ترکیب، شلمچه بیشتر محل عبور شمش ، مقاطع و ورق بوده و چذابه بیشتر محل عبور میلگرد و کلاف. به‌صورت تقریبی، در شلمچه حدود ۴ هزار تن شمش و بیلت، ۳ هزار تن مقاطع، ۲.۵ هزار تن ورق و حجم بسیار ناچیزی میلگرد برآورد می‌شود. در چذابه نیز حدود ۶.۵ تا ۷ هزار تن میلگرد و ۱.۷ تا ۱.۹ هزار تن کلاف برآورد می¬شود.
انتهای پیام/
